stappen in een richting.

of rennen in de schemering (mijn nieuwste ontdekking). zou ook de naam van deze post kunnen zijn. die dan weer voornamelijk over central park gaat. doe ik niet. deze tekening moet volstaan:

snapje? erg fijn.

deze post gaat echter over leven buiten het park. een ander deel van mijn ‘dagelijkse leven’. zo zag ik er gister aan het einde van de middag uit:

= geen poseerhouding voor boerenzakdoeken,
= geen advertentie voor harlem,
= zelfportret (rare hand?), liggend op de bank, uitgeput maar blij in mijn nieuwe werkkleding!

sinds dinsdag werk ik namelijk bij levain bakery. de new yorkse bakker met het allerlekkerste brood (mijn mening), en de allerlekkerste koekjes (het overgrote deel van de mensen hun mening – voor mij net iets te groot en te zoet). maar dat allerlekkerste brood is heel waardevol – lekker brood is hier schaars! en alhoewel deze bakker duur is, ze hebben heeeeerlijke producten. matt en ik halen hier ongeveer een keer per week brood; het is een kleine bakkerij bij ons om de hoek waar alles ‘in huis’ gebakken wordt (niet vanzelfsprekend in manhattan; ruimte kost hier veel geld en veel bakkerijen bakken hun producten dus op een goedkopere locatie buiten de stad). eigenlijk is het een soort keuken met een toonbank erin, en verder vrij weinig. ik vond/vind dat er een leuk sfeertje hangt doordat er altijd leuke aanwezige muziek op staat, en omdat er veel jonge mensen werken die het gezellig lijken te hebben.

twee weken geleden had ik er genoeg van. ‘er’ = geen (reëel) schot in de zaak qua baan, geen inkomen, te veel vrije tijd (dat klinkt en is luxe, maar niet wat ik het liefst wil). mijn plan was dat als dat punt zou aanbreken, ik zou proberen bij een bakker of koffietentje aan de slag te gaan; part-time, low-key en tijdelijk. zo gepland, zo gedaan en hier hadden ze toevallig mensen nodig. net begonnen en nog een beetje onwennig, maar heerlijk om weer bezig te zijn, meer onder de mensen te zijn, en straks mijn eerste salaris te ontvangen! joehoe. allemaal langskomen als jullie in new york zijn, of ik er dan nog werk of niet!

verhuisdag: eerste aanblik manhattan vanaf jfk, 3 juli 2010

ik begin steeds meer door te krijgen dat verhuizen naar een ander land een proces is dat  zich met kleine stapjes ontwikkelt. al is het zo dat ik hier al veel geweest was, zelfs al gewoond had – en dus wist waar ik terecht zou komen, toch was het niet gedaan met vliegtuig pakken, spullen uitpakken, op greencard wachten, baan zoeken en vinden. op een of andere manier had ik me het simpeler voorgesteld. alhoewel ik me hier vanaf het begin op m’n plaats heb gevoeld, na een aantal maanden zie ik dat mijn leven voller, als in completer, wordt. zelfs al ben ik nog niet fulltime en ‘serieus’ aan het werk. in september begonnen met vrijwilligerswerk, in november mijn greencard gekregen, in januari begonnen met hardlopen,  in februari mijn eerste echte baantje – en straks in april beginnen met een vervolg fotocursus. en intussen meer mensen beter leren kennen, mijn leven met matt leven… er zijn steeds meer dingen die goed voelen. het gaat niet zo snel als ik het liefst zou willen, maar het gáát! en naarmate ik me ‘nuttiger’ voel, kan ik ook beter genieten van de voordelen van deze fase, namelijk de tijd hebben voor dingen die ik graag wil doen (zoals schrijven, fotograferen, en leren hoe je een goed brood bakt). dit lukt me niet altijd, maar om in plaats van te focussen op wat ik niet heb te kijken naar wat er wel is doet me goed!

omdat ik parttime (3-4 shifts per week) werk, heb ik nog genoeg tijd over om door te solliciteren (ik heb gemerkt dat ik productiever ben op werk-zoek gebied als ik ook andere dingen doe op een dag), en om mijn vrijwilligerswerk te blijven doen. hier ook een beetje meer over.

één avond per week help ik drie middelbare scholieren met de voorbereiding van een belangrijke test die ze aan het einde van dit schooljaar moeten doen: de SAT. dit is de enige test die nationaal hetzelfde is. door universiteiten over heel amerika wordt de score als een belangrijke graadmeter gezien voor toelating; de test goed maken is dus belangrijk. de kinderen die meedoen hebben zich zelf opgegeven en komen veelal uit families waar nog nooit iemand naar ‘college’ is gegaan – waar vanuit huis niet altijd voldoende support is. omdat de vragen op de SAT iets anders zijn dan reguliere vragen op schoolexamens, kun je jezelf goed voorbereiden door te wennen aan de vraagstelling, het oefenen met de onderwerpen en het aanleren van werkwijzes die je kunt hanteren tijdens de test. de onderdelen zijn wiskunde, lezen en schrijven. new york cares (de begeleidende organisatie) stelt dat je als vrijwilliger naast twee lesuren ongeveer twee uur bezig bent met de voorbereiding. bij mij kun je daar nog gerust 1 of 2 uur bij optellen. algebra het engels, voor drie kritische pubermeisjes? was best even slikken aan het begin! ik doe dit nu een aantal maanden en zit er goed in – met een beetje vertaalhulp van matt hier en daar kom ik er uit. nog leuker is de band die ik opbouw met de meisjes (shait, diana en angelica) – de ene keer gaat het beter dan de andere keer, maar al met al vind ik de interactie met deze lieve, stoere, onzekere, brutale, optimistische en grappige tieners het leukst van het project (en zo herkenbaar!). veel grappige voorvallen en interacties – zeker een blogpost waard.

samengevat: leven met ups en downs. deze week een dikke ‘up’ – mijn eerste welverdiende weekend! ga er van genieten. hoop jullie ook!

liefs,
anne

oh sweet summer, come back soon!

About onebigapple

a new new yorker with a dutch accent who loves to eat (and live in) big apples. welcome!
This entry was posted in daily life, dutch, language. Bookmark the permalink.

10 Responses to stappen in een richting.

  1. Joske says:

    hi

    gaat vast goed komen met die mooie foto’s , goede verhalen en nu ook nog lekker brood. We moeten echt een reisje gaan plannen want t klinkt allemaal zo aantrekkelijk!
    liefs van ons! Joske

  2. rita says:

    goed hee, aan de bak! en een broodbak is zo slecht nog niet… voor de tijd zijnde ;0) !
    goeie stappen zet je, zeker en vast! l.u., xx, r

  3. Nikki says:

    Jeeuuj! Leuke stappen lieve Annie! Geniet van je welverdiende weekend!
    Love u. En ook van je mooie tekeningetjes. Vinnik leuk😀
    (en de mini-anne’s boven in de adresbalk vind ik ook leuk!)

  4. Jessa says:

    Lieve An!

    Leuk stukje heb je weer geschreven, mooie manier om te weten hoe het met je gaat. Fijn dat je een paar dagen werkt, superleuk bij zo’n bakkertje, heel benieuwd naar het lekkere brood.

    Liefs!

  5. Nico says:

    Lieve Anne,

    Je verrast me elke keer weer in positieve zin door de creatieve wijze van uitbeelden en beschrijven van wat je allemaal meemaakt. Daar zit veel intelligentie en vooral humor in! Zou dat niet iets leuks zijn voor een bijdrage aan bijvoorbeeld de zaterdagbijlage van Volkskrant o.i.d.?
    Leuk om te lezen dat je bijles geeft. Good for those girls.
    Mooi dat je nu “zoete broodjes bakt”.
    Jos en ik bezoeken NY komende oktober!!
    Take care & liefs van ons.
    Groetjes aan Matt.

  6. Marieke says:

    Wordt het rondje Central Park de komende tijd vervangen door een rondje Utrechtse Singels? x

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s